فریدون حافظی نوازنده قدیمی تار و خواننده خوش صدای آوازهای اپرائی سه شب پیش در تهران و در سن هشتاد و نه سالگی چشم از جهان فرو پوشید.
فریدون حافظی اهل کرمانشاه بود.
نام حافظی ذهن آدمی را به سال های شکوفائی موسیقی نوآورانه سنتی، یعنی سال های سی و چهل میبرد. زمانی که شاگردان نخبه صبا هر یک بر راس ارکستری ایستاده بودند و اجرای ترانههای نوآورانه خود را رهبری میکردند.فریدون حافظی یکی از این نوازندگان بود که ذوق و قریحه خود را در این کار به یاری خالدی آزمود. «رقص گیسو»ی او هنوز هم یکی از بهترین کارهای ارکستر خالدی است که با صدای رسای دلکش اجرا میشد.
«من به دوش یار/ زیب و زیورم/ بر سر نگار/ تاج گوهرم/
از گل بهار/ تازه روترم/ همره نسیم/ جامه می درم/
در راه تو/ فکنم دام دلبری/ فکنم دام دلبری/
جان تو/ بسته شد/ به کمند تار من/ شام تار من/
رفته هر سو/ تاب هر مو/ من پریشان هستم/
از غم آواز/ بیغم و شاد/ بیجام می مستم/
من هستم/ گیسوی سیاه/ کردم عمر تو تباه/
دل دادی/ تو بر جنبش من/ بستی/ دل بر گردش من/
در راه تو/ فکنم/ دام دلبری/ فکنم دام دلبری